hiçbir şeyden sonra her şeyden önce!..

morir de amor

2012-01-09T15:10:00.000-08:00

Hava bir cellatın gözleri kadar soğuk, soğuksa bir jilet kadar keskindi. Zaman da ağırdı, birileri farketsin ister gibiydi kendini. Sessizliği senin ürkek sesin bozdu; bin yıl öteden geliyordu, keşke benim yerimde olup sende duyabilseydin sesini...
Morir de amor! evet her şey gibi aşkta ölür fakat ölülerin ruhları gezinir mezarlarından çıkarak, gölgeler gibi izler ışığın çekip gittiği saatlerde bile bizi. Sende duyabilseydin sesini benim kulaklarımla anlardın ki; öldü diye gitmez aşk!
Sayfalar var, üzerlerinde ders notları yazılı adam edecekler. Sayfalar var, haber veriyor gazeteler olandan olmayandan. Birde sayfalar var ki seni yazdığım sana ağladığım seninle seviştiğim. Kimsesiz bir çocuğun gözleri kadar ürkek sayfalar; atamam, yakamam, satamam! tarihimdir. İşte bin yıl öteden geldi sesin, okşadı sayfaları gülümsedi çocuğun gözleri...
Bir rüya gördüm: Bu akşam biraz yalnız kalmalıyım diyerek evden sessizce çıkıp, arabayla kentten uzaklaşıyorum. Sen beni merak ediyorsun, hava soğuk ne yapıyordur üşümesin, diyorsun kendi kendine. Sonra bilmediğim bir yerde, ellerim ceplerimde kaldırımlarda uzun uzun yürüyorum, kendi kendime konuşuyorum, garip bir telaş var sanki acele etmem gereken bir şeyler var. Oysaki ne acelem ne de gidecek bir yerim var, anlıyorum. Dönmem gereken yeri biliyorum ama o kadar uzaktayım ki yolu bulamıyorum. Farkına varıyorum ki bu bir rüya, nasıl olsa uyanacağım ve kendimi evimde senin yanında bulacağım.
...UYANAMIYORUM!
...UYANAMIYORUM!
...UYANAMIYORUM!

Ya hayatım bir kabus ya da dünya Tanrının gördüğü bir rüya sadece!

2010-08-20T13:07:00.000-07:00

hükümdarlığı sona eren kral idamı beklerken
en soytarı haliyle dalga geçiyor brütüs'ler
bir zamanlar tapındığın bu adamla

evet hiçbir şey yapmayacaksın biliyorum
ve dediğin gibi bana tek lazım olan giyotin
kim bilir iyi gelir belki de
ve belki de ellerini koyduğun yerdeki sıcaklık
çıkar gider hayatımdan seni takip ederek

gittin!
evet gittin çünkü bunun gerekliliğini biliyordun
daha fazla saygınlık bulabileceğin krallığa
...peki aradığını buldun mu
...onların yalanlarını sevdin mi

umudunun kırıldığı yerde seninle ağlamaya söz verdim
acılarını hala bana biriktirdiğini hissedebiliyorum
hiçbir zaman çok geç! olmayacak

2010-01-01T11:24:00.000-08:00

beyaz bir kediyle baktığım pencerenin önünden, kararsız bir tramvayla geçerken gözlerimin içine baktın. hiç aşık olmamam gerektiğini söylemişti kaderim. ta o zaman biliyordum uçuşan gözyaşlarının kokusunun beni nasıl öldüreceğini. şimdi ruhumda damla damla kokun var, çokça sabahları uyanışların ve benim sersemliğim.
ben olmazsam herhangi biri olabilirdi ve benden sonrada birisi olacak. kandırmak için neden beni seçtin!

2009-12-18T14:17:00.000-08:00

gitseydin kör olurdun, okumazdın cümleleri... GİDEMEZSİN!!!

2009-06-07T01:53:00.000-07:00

martının denize yazdığına inan
değil yalan
akan kan
ki gör bak nasılda yaban arısı balını yapar
ezel baharın koynunda sualsiz...

yakala yağmuru tut ciğerinden
şeffaf bir papatyadır artık
narin, sonsuzca açan
son bir bak anlarsın:
elinde yalnız bir yankı kalır

varsın makama uymasın aldırma sen şarkını söyle
adımlarınca yankılansın yalnızlığın.

sorarlarsa ona desin ki:...
sorarlarsa ona o bir şey demesin
sormasınlar ona ve artık herkes unutsun beni

2009-04-29T21:03:00.000-07:00

kimsesiz bir gün bu sahiplenen yok
tarihi hatıran anımsatıyor ki yaprak yaprak

göçebe hüzünler yerleşkesini kurarken ruha
çıkıp geldin ayrılıkçı tebessümünle milat gibi
tarihten başka kavimler göçtü
geceye karanlığı veren saçlarınla geldin
sonra senin dışında her şey eylemsiz
geldin, kafiyesi şaştı şiirlerin
ruhum diz çöktü bakışına, emsalsiz.

kimsesiz bir gün bu sahiplenen yok
hatıran tarihimdir ki yaprak yaprak.

2008-09-05T12:00:00.000-07:00

arzularını kaybedersen kendini kaybedersin
kendini kaybettiğinde bizi de kaybedersin
bireyden birŞeye giden bu yolda sözü
ve yazmayı da bırakacaksın

seni güzel bir orman yeşilliğinde görmek isterim
denizlere sarılmış koşarken
bir köpek gibi titrerken
ya da bir köpek gibi sezerken
her daim yıkarak attığın adımı yeniden
kimse sürmesin diye izini
uçurumlara atlarken
insan olmak kolayına geldi ama
ne istediğini kendinle konuşmadın

arayış

2008-08-06T11:07:00.000-07:00

Benim hayatım mı bu yoksa başkasınınkiyle mi karıştı? Kayıp ilanı verip kendime ait olanı bulmak istiyorum. Ya da değiştirebilir miyiz bunları isteyen biriyle? Benim de ait olduğum bir yerler olmalı mutlaka. Ama kim bilir dünyanın hangi noktası. Yoksa yanlış bir arayış mı benimki. Aslında öyle bir yer hiç yoktur belki de, insan bulunduğu yere çiçekler ekip kendi dünyası yapıyordur. Ben ikisinde de başarılı olamadım. Ne bulunduğum yere sahip olabildim ne de burası benim dediğim yeri bulabildim.

2008-07-31T09:26:00.001-07:00

tüm yaralarını al yanına her nereye gidiyorsan
sargılardan kurtul...
kanamanın durmayacağını sende biliyorsun
kanının başka yerlerde akmasına izin verme.

2008-07-30T00:46:00.000-07:00

Hangi zamandayım ve aslında geçmişten neyi özlüyorum? mutlu muyum? neden değilim? ne yapmak istiyorum? evim neresi?... kimin yanında huzurluyum? belki en çok kendimin? öyle mi gerçekten?..... hep böyle mi olacak peki? nereye gitsem; kiminle sarılsam hep bir yalnızlık duygusu; kimsesizlik belki.. evet; en çok bu.. ama dur; annem var benim; uzakta ama seviyor beni.. onun yanında olsam keşke.. ama ben seçtim değil mi? ben...

Mutlu muyum bilmiyorum anne.. öyle güzel şeyler yaşadım ki; sevmeli miyim hayatı bilmiyorum… ama herkes gibi ben de incindim zaman zaman; ben incinen yerlerimi saramıyorum? sen olsan sarardın belki; "yapma böyle oğlum" der; usulca ağlamama izin verirdin.. ben yalnızken ağlayamıyorum da.. doya doya; bağıra bağıra.. birileri duyacak; sanki hesap vereceğim neden ağladım diye... dedim ya; nedensiz aslında; ama var bir burukluğum; içim kabarıyor derler ya; öyle işte.. bu zamanlarda yanımdaki kalabalıklara rağmen yalnızım anne; kimsesiz gibi; hiçsiz gibi; ve düşsüz gibi en çok...

En çok hangi yaşımı; hangi mevsimimi özlüyorum bilmiyorum... ama özlüyorum her şeyin daha kaygısız olduğu zamanları.. yüreğimin en fazla bir aşk acısı için çırpındığı günleri belki.. şimdi her zaman telaşlı ellerim; gözlerim… olmayacak şeyleri içimde büyütüyor; şaşırılacak şeylere olağan bakıyorum… ben çok değiştim.. hiç kendim gibi değilim artık.. sanki içime başka biri geldi oturdu; asıl ben de dayanamayıp çıktı gitti benden; sanki.. bu olağanlıktan; her gün aynı senaryoyu en başından yaşayıp da; beliren en ufak bir değişikliği gözümde büyütmekten sıkıldım.. monotonluk bu muymuş meğer? büyümekten sıkıldım ben; yürüyüp üzerinden geçtiğim ve ayak izlerimi bıraktığım her noktada kendi benliğimi bıraktığımı bilsem hiç yürümezdim belki; hiç…

Başka birinin replikleri olmalı bunlar… başka birinin davranışları… yanlış bir öyküde, yanlış roldeyim… beni yeniden yaz anne… yanlış bir zamanın, yanlış bir noktasından giriyorum öyküye… kıyafetler üzerimden dökülüyor. söylediğim her kelime düşüp dağılıyor suyun üzerinde… bu rol bana göre değil… öykü baştan aşağı yanlış… ya da doğru olan öykü de ben yanlışım… ya da ikimizde doğruyuz ama bir araya gelince yanlış görünüyor her şey… iki doğru bir yanlış oluyor belki… bu başka birinin öyküsü… başkalarının öyküsü, her cümlesiyle… demek ki benim öykümde de yanlış birileri var… ne acı... hep yanlış yapıyorum bak, hep tökezliyorum… taşları ayağıma batıyor bu öykünün… uçurumlarından yuvarlanıyorum, denizlerinde boğuluyorum… alfabesini çözemedim… her şeyi sır bu öykünün… kendi öykümde bol kahkahalı diyaloglarım olur… yaşadıklarımın, çektiğim acıların anlamı olur… kelimelerimden cümleler kurulur… kısa bir öykü olsun uzatma çok… ya benden yeni bir öykü yarat yada beni yeniden yaz anne…

Aslında yanlışlık yazılan öyküde mi anne gerçekten? bunu da bilmiyorum…sana sormak isterdim yeniden; ergen kafamla; çocuk kafamla; bıkmadan yanıtla yine isterdim.. artık o kadar geç ki.. bir yerde bir yanlışlık var anne; olması gereken yada olacağını beklediğimiz değil bu.. yoksa böyle miydi zaten? ben mi büyütmüşüm gözümde.. kim büyütmedi ki anne?
Gündelik koşuşturma içinde bin telaşın içinde kendimizi kaybedip; biri dalımıza en dokunduğu anda yeniden buluyoruz.. bulduğumuzu anormal; her gün yaşadığımız kimliğimizi normal sanıyoruz.. neresindeyim ki ben hayatın? daha ne kadar var en fazla son durağa? ne kadar inip kalkacak göğsüm; ne kadar daha oksijen harcayacağım? bilmiyorum.. her gün kahrolup; aynı masalarda farklı kadehlerde içip içip tüketmek mi bir anda? kedere kahredip zaten bir sıfır yenik olan ben'i, daha mı acımak kendime? bilmiyorum.. bilemiyorum.... hiç geçmeyecek gibi sanki.. hiç bitmeyecek; dinmeyecek; acıdan uyuşmayacak gibi.. acımak sanki yaşamın anlamı; giderek ve tutunamadan; hiç farkında olmadan acılaşmak...

2008-07-12T18:13:00.000-07:00

genç bir adamın kalbinde aşk var işte bir sebep yaşamaya. hayır değil bu romantizm. siz hiç genç bir adamın kalbinde aşk nasıl olur bilir misiniz? ben bilmem ve bu bir sebep benim için yaşamaya. nasılda özenerek gülümsüyor sanki ilahi bir komedyayı seyreylemekte, halbuki ona sorarsanız o kız ne de güzeldir. ama ben bilmem gerçekten güzel midir ve bu bilinmezlerdir bana sebep olan.
cümleler ayağıma dolaşırken yer çekiminin hakimiyetini yok sayıyorum, görmek için gözlere ihtiyaç yok diyorum ya genç bir adamın kalbi nasılda kıpırdanıyor.

2008-07-11T15:35:00.000-07:00

sadık kalıyorum acıya aldırmıyorum söylenenlere
yolumu değiştirmiyorum hafif mutluluklar için
ulu keşiş diyor ki: evlat bu kehanet
ruhun bir zebani et ona ihanet
bendense sadece duyulan bu:
sadık kalıyorum acıya aldırmıyorum söylenenlere

sihirli bahçelerde şeffaf gülücükler atmak bana göre değil
yokoluş bulvarının serserisiyim ağzımı yağmurlara açıyorum
sadık kalıyorum acıya görmek için karanlığa muhtacım
itaat etmeden yüksek erdemlerinize
sadakatimi keskin jiletlerle okşuyorum
biliyorum ezelle ebed arasında bir sarhoşluktur hayat
sadık kalıyorum hayata

ey keşiş senden kalmayacak bir parça bile et
diyecekler kimindir bu zavallı iskelet
olacağın bu birazda susmayı lutfet

2008-07-11T15:20:00.000-07:00

kalbin çakısıyla seyreltince hüznü
dilin sırrı buldu tan vaktini
ve aktı kalemin gölgesine
bir akış ki damarda kan sandılar
bir akış ki alevden
kül etti serseri bir nehri

artık bu hayalet sular çağlamakta teninde
geceleri ürpermen bundandır
bundandır ellerinin yerli yersiz üşümesi
yazıyorsam sana cehennemde buz kestim diye
bilesin bundandır

2008-06-21T03:46:00.000-07:00

sen yoksan susmak isterim...
boşluğunda yankılanmayacak her sözün
kaderidir dilsizlik.

yalaz yalaz yanan ah bu göçebe kalbim
har daim hükmedeceğin kavmindir.

....

2008-06-20T06:27:00.000-07:00

kaldırımda neden kimseler yok?
düşüncelerim duvara sürtünüyor
-değil mi ki zaten aklın ülkesi surlarla çevrili-
caddenin neden boşaldığı hakkında kimsenin fikri yok
kimseler bilmiyor sen biliyorsun kalbimi
onun neden yaralı bir yaban gibi inlediğini
benim tek bildiğim saçlarını kısalttığın.

zaman upuzun bir çöl, kurutuyor tüm vahaları
biliyorsun giderken tüm saatlerimi sana bıraktım
heybem tıka basa yalnızlığımla doldu

2008-04-28T22:29:00.000-07:00

yapıştırdığın yerden kırılmıştır hayat ve kalakalmışsındır içi boş bir silah gibi: manasız. fakat bu tetikte yaşamak neden?..
son nefesini cebinden düşüren, ödünç nefeslerle ne kadar yaşasındı; gitsindi ve dönmesindi...

2008-04-11T12:37:00.001-07:00

ölüme yakınım
anamın rahminden nasıl çekildiysem.
yağmur çatlatırken toğrağı
o karıncanın çığlığı gibi.

ve
aklımı kaçırdım
gizlendiği ıssız çukurdan.
düşüncelerim ayaklarımın altında
acı çeken atlar gibi öldürülmeli
düşlerin varolduğu yokluğa karışırken
-acıtsada!-

2008-03-31T13:11:00.001-07:00

baktı nihat, dedi sorular ne çok ve neden cevaplar yok
tavukların kanatları varsa neden uçmazlar?
sıkıldı işte tüm bu sorulardan da kendi cevabına devam etti
çobanlığa...
topunu havaya diken bir çocuk gibi ağzı açık baktı gökyüzüne
ki yağmur aynı o çocuk kadar sabırsızdı yağarken
bir şeyler içindi bir şeyler olsun diye
ama işte sonsuzcaydı yalnızlık
çarpardı herkesin kendi gerçeğinin yıldırımı yine kendine
fakat nihat'ın ki kimsesizdi ve kimsesizliktendi
kimsenin bir kere bile gözlerine bakmadığı soğukluk, olancası buydu...

2008-03-31T12:46:00.000-07:00

kanımla yazarım etime şiirleri, canım acısada acınmaz ona hiç!
uğuldayan rüzgarlar gibidir ki aşk anlatılmaz, gelir her gün başka yerlerden başka şekillerde.
yollarım sözcükleri o rüzgarlarla, anlarım uğuldamaktır aşk.

2008-03-31T02:28:00.000-07:00

akşamı bekler gibi bir hali var öğlenin ve öylesine hafif ki neredeyse saatten düşecek.
akşamı bekler gibi bir halin var, umutla umutsuzluğunu birbirine karıştırıyorsun.

Nihil Est

2008-03-22T15:52:00.001-07:00

Yaramdaki tüm kanı akıttım ve bir sigara yakıp başında oturarak bekledim sabaha kadar kurumasını... Şimdi mutlu muyum? Hayır, sadece daha güçlü! Ama ruhum, kaskatı...

sokakta bir rüzgara yazılanlar -7-

2008-03-21T13:58:00.000-07:00

bir adam sizi düşünüyor sanki her şey gibi... hiçbir şey kalmamış gibi...

sonunu bilmediğim, içimden söylediğim şarkılar gibi yağmur yağarken kente, akrep ve yelkovan hükümsüzdür artık. her yağmur tanesi bir saniyedir, evren sonsuz yağmur taneleridir.

bir adam sizi düşünüyor 24 saatiniz gibi... tüm saatler durmuş gibi...

yanlış bir yüzyıl olduğunu söylüyorlar fakat zamanım yok o kadar, bekleyemem geleceği. sonsuzluk sabırsızdır bilmelisin ve unutmalısın, sonra unutulmalısın şu yağan taneler gibi, sonsuzluk gibi, ölüm gibi...

aymaz değil

2008-03-18T12:59:00.000-07:00

sarhoşum dostum, aymaz değil sarhoşum. biliyorum şu feleğin cevri dönmez ben belki bu yüzden sarhoşum. 'söz'dür aslolan. tüm alem bir sözle yaratıldı bence tanrı sadece bir sözdü... söz: en uzağı gören göz! söz: bir kızın adamın gözüne en güzel göründüğü an! söz: mezar taşım! her yaşım! söz: en düzgün adam!
yolları aşıyorum anlıyorum ki adım adım değil; söz, söz.
tüm dostların gittiği vakit, sokak itleri bile korkarken karanlıktan kalıyorum ıssız bir köy patikasında. nasıl kalıyorum; bilmiyorum. o an mırıldanıyorum bir şiir. ne ezelden gelme kocakarı cinleri kalıyor ne de yirminci yüzyıl frenkestain'ları. 'oy anam' diyorum! yoldayım! dizlerim çürüyene kadar yürüyorum. çürük yeşildir, çağla gibi yeşildir. vücudumun en kafiyeli sesidir. konuşur benimle, der ki:yeşil!
dostum, en güzel kızın kalbindeyim.
dostum, en güzel kızın kalbinde bir günahkar peygamberim.
şarabın gazabından korkarak büyüdük. o gazap ki sonra onun üzümlerini içtik, kan diyerek...
en güzel şarkım adımlarımın sesi. bazen çalıları ezerim 'çıtırt!!!' ve yürürüm 'fıurş fıurş!!!' ve sessizliğin melodisi gelir sonra sonra çocukların sesi, en çocuk halleriyle. hayalde bir kızın gözleri; oy babam güzel gözleri! damarda kan, yürekte sevda, toprakta güneş.
bir tarla yok ki ben ordan geçerken bir hayalimi serpmemişim, bir çocuk yok ki onun başını okşamamışım. oy yollar! benim bu mekansızlığım sende uyur. her seher yollardayım.
tanrının şevkati güzellerin kalbine girerek yolda olanları korusun. çünkü yolda olanlar bir okşayışa "-amin!" diyerek şükredeceklerdir en mümin halleriyle. bu bela yağmurunundan arta kalan adam, yolda kalan adamdır ve bilir çorbadaki sıcaklığı ve yine bilir ki şefkatin rengini.
o kadar yandık ki en sonunda ateşin ta kendisi olduk!

sokakta bir rüzgara yazılanlar -6-

2008-03-18T12:49:00.000-07:00

anladım ki uykusuzluk sensin... en derin uykunun uykusuzluğu... sabaha kadar seni bekledim, içimde gelmeyeceğine dair bir his vardı; gelmedin! ben hayaletler gibi dolandım gecenin içinde hayal et! mücadele ettim aklıma gelen her kötü şeyle, yel değirmenleri ne kadar da büyük görünüyor don kişot'a,, tüm gücümü topladım, gözlerim iki çivi gibi saplandı, menzilde sen varsın sanki kırpsam üzüleceksin... iki çivi gibi sapladım gözlerimi hayaline...
geçtiğim her yoldaki ayak izlerimi tazeledim, nereden geldiğimi bilmelisin, sözcükleri takip et... ,bulunacak bir şey yoksa bile sonunda, ki bir sonu bile yoksa, her sözcüğümün içinde gizlenmeliyim... soframa bağdaş kurarak otur geldiğin adımlarına bakayım, yürüdüğün yol varmak istediğim yerdir...
doğrulardan emin olamıyor insan ama işte öyle bir yanlışlık ki o kadar eminim ki bundan hiçbir kerpeten sökemez çivileri; gözlerimi... gecenin etinde yatan bütün yıldızlar kayana dek, tanrıya edilmiş en büyük yemin bozulana dek... sanki allah'ın en büyük belasıymışım gibi sanki günahkar bir domuzmuş gibi ve sanki takılan eski bir bozuk plak gibi...
içimden cümleler gibi geçtin...

sokakta bir rüzgara yazılanlar -5-

2008-03-18T12:41:00.000-07:00

kulağımı ürpertince sesin hiç söylenmemiş bir türküyle doldu içim ve ben atının üstünde yüreğinin sazıyla gezen bir göçebe gibi çaldım türkümüzü, içim seninle doldu TAŞTI...
ben ki kaçmam şiddetinden depreminin, sarsıntılarda buldum seni bir gece, yağmur yağıyordu. acınacak haldeydi sesim ta ki sen duyana kadar ve şimdi boşluğunda yankılanmakta çığlıklarım, o en güzel boşlukta. sözlerim çıktılar ağzımdan çılgınlar gibi senin aklına koşuştular, ben her sokakta seni düşünmekteyim, bana serseri diyor görenler ama hiç bilmiyorlar seni düşündüğümü. bilemezlerde ne düşündüğümü, bilmekte istemezler. onlar ki anlamazlar hiç, sadece anlatırlar olanı ve en çokta biteni...
sıyırarak ruhumdan herkesi, aynalar yaptım da gözleriden kapladım evrenimi ve nereye baksam görmekteyim gözlerinden kendimi. derim ki: en güzel manzaradayım en güzel kadındayım... seyreylesin alem yaşananları, aptallıklarını; ben senin bilinmezindeyim. öyle bir yer ki tanrı'dan uzak, şeytan'dan uzak, her şeyden uzak... ruhuna yakın...
öpüyorum seni: hasret oluyor bu öpüş.
özlüyorum seni: özlemek oluyor yaşam.

2008-03-03T10:55:00.001-08:00

seni kanatanın ne olduğunu bilmediğin zaman yaranı nasıl iyileştirebilirsin ve yaralardan nasıl söz edebilirsin?,,

2008-03-03T00:35:00.000-08:00

bir jilet dudaklarını gezdiriyor damarlarımda. hayatın kuytularında kimsenin görmediklerini enjekte ettim onlara, ki sağıldıklarında sade bir kırmızılık kalmasın geriye.
insanlığın sayrılı boşluğunda ayılmaktansa nefesimi tutmak yeğdir, yarına bir soluk olsun ve sokaktakiler bırakmasın hayatlarını piç tevekküllere hiç, diyedir.
.....................
ayrıldıysam bu kentten, keskin şehvetten uzak durduğumdandır. bunca ışık bunca ev lazımdır belki de birilerine ama anlamak mümkün değil kalabalıklar kime hizmet etmekte av köpeklerinden daha rezilce üstelik?!.

...

2008-02-28T12:32:00.000-08:00

fırtına yaklaşıyor ağları topla artık...
çektikçe geliyor, sanki bir okyanus gibi hüzün ve altımızda çelişkiler akıntısı.
alabora olmak bir seçenek karaya oturmakta, yokolmakta.
rastgele! dedin, ardına bakmadan çıktın sefere. içini çekme artık bir kere rastgeldin kedere.

kısa böcek tarihi

2008-02-25T02:10:00.000-08:00

unuttuğum her ne varsa şimdi önümdeki yaslı bardağın içinde geziniyor sarhoş adımlarla. bellek, hatırlatmak için yarını karalıyor dünü ama işte manasızlık olup çıkıyor sonunda bu, çünkü tarihim elleri ceplerinde yürümekte; bir şeyden sakınır gibi.
sabahın ayazında ellerimi karla yıkadım ve sinekler gibi ovuşturdum, sonrada bunları yazdım tarihin önceden karalanmış sayfasına: "gregor samsa, yatağımda uzanmış ihtiyar bir amca! kim bilir gölgemdir belki kendim sanmadığım..."

Mahşerin Kuşları

2008-02-18T22:04:00.001-08:00

I

Geldin
Ardında kan kırmızı kuşları mahşerin
Senden önce kokusu geldi dağ çiçeklerinin
Gelişine ölümü kurban etti bu şehir
Gelişine hayatlar kesti ve masum bakireler
Hüznün için ağıtlar yakıldı
Ve şenlikler verildi gülüşün için
Yağmura üfledi biri ansızın fırtınaya
Biri şaşkınlıkla Sûra
Ruhların sonsuza kürek çektiği susuşunda
Seni ışıktan bebekler karşıladı
Ve hayretler içinde ve büyüler içinde
Sana doğru sürünen tanrılar gördü bu şehir

ıı

Girdin şehre
Bal akan bir ırmak içinde
Siyah tüller sevinçli haykırışlar
Yaslı çıglıklar ile
Lirik bir sarkı gibi
Güneş şehrin karşısında batmakta idi
O kızıl parıltılar saçların
O kanlı güneş aşkın gerçek yüreğiydi

ııı

Gecemin etinde yıldız yıldız evler
Gümüş sokaklar çıplak periler
Yazgısına diklenen bilge devler
Bileklerinden sağdığı şarapla
Bir intihar kadar sarhoş
Bir gözün altındaki yeraltı kenti
Senin tenin kadar derin şimdi
Ve gece kara danteller işlemekte derin tene
Dantellerde şehvetin günah kıyıları
Şehvet, tanrının tek sevabı

ıv

Dumanlar altında bir şehir etin
Kendimi hala alevler içinde yaratıyorum

Şubat 2000-Ocak 2001

Çağatay Tanrıkulu

sokakta bir rüzgara yazılanlar -4-

2008-02-17T12:54:00.000-08:00

bir camın önünde beni düşünen kadın, uzaklarda seni ısıtmak için cehennem gibi yanıyorum... ateşten kızgın tellerle ısındım dün uykumda...
şüphesiz ki seni severim ve sığınırım gölgene; gölgen aklıma düşen yıldırımlar gibi çarpmaktadır.
şüphesiz ki senle doluyum ve sana senle gelirim, yok ki bende senden başka bir şey.
bir camın önünde beni düşünen canım efendim! yine şüphesiz ki dünyanın bütün camlarının önünde seni düşüneceğim ta ki tüm camlar kristallere ayrılana kadar, ta ki ben -sanki sahici bir cam gibi- kristallerime ayrılana kadar...

sokakta bir rüzgara yazılanlar -3-

2008-02-17T12:44:00.000-08:00

bugün pazar sen yoksun... "Bugün pazar-ı aşktır muhtaç olan candan geçer" nasıl muhtacım sana!..
kadın! düş sözcüklerimin peşine, ki bundan hiç yorulmam demiştin ve sen peşindeyken biter mi hiç onlar!..
bugün pazar, zor birgün. kalbimi değdiririm yokluğuna her sefer, kalbim attıkça sana dokunurum. özlerim seni: lapa lapa yağan karlar gibi, bir kuytuda biriken yağmur taneleri gibi!..
şehrin en kuytu köşelerinde gezerim inadına, sen başka adreslerdesin. şehrin en kuytu yerinde yürümekten soluksuz kalınca, yaslanırım duvara, bir şarkı söylenir benim içimde: BREATHE ME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

sokakta bir rüzgara yazılanlar -2-

2008-02-17T12:38:00.000-08:00

ne kitap sayfasından çıktım ne kitap sayfasına girerim, en güzel kadının kalbindeyim en güzel kadın kalbimde!..
aklım mahşer yeri, aklım cehennem... geçerim kadınımla beraber cehennemden: bir elim kolunda bir elim cebimde, sigaramız hep yanar,,, kalmam arafta aptallar gibi, yerimi bilirim giderim en dibine aşkın!

sokakta bir rüzgara yazılanlar -1-

2008-02-17T12:03:00.000-08:00

beni düşün: aklına her geldiğimde seni düşündüğümü düşün...
beni düşün: kötü şeyler getirme aklına, dünyanın bir tarafında ellerim ceplerimde yürüyorumdur yüzünle -hüzünle-...
beni düşün: otobüsler sıkışık olduğunda, insanlar seni sıktığında, her tenefüste... sana binlerce kilometre uzaktan bakıyorumdur.

seni düşünmek güzel: nazım'ın bir şiiriyle ilk defa karşılaşmaktan daha güzel, yeryüzünün en eski şarabını içmekten daha güzel, kalp ameliyatı geçirip masadan sapasağlam kalkmaktan daha güzel...

seni düşünmek: gerekli, muhteşem, aydınlık, uzun, inanılmaz, vazgeçilmez, oksijen, ekmek, su, şarap, her şey, her saat, tüm sokaklar...

beni düşün: her saniye seni seviyorumdur...

sessiz kule: kahır kitapları!

2008-02-16T12:26:00.000-08:00

sessiz kule: kahır kitapları!

Kapılar...

2008-02-09T14:23:00.000-08:00

tüm kapılar üstüne kapandığında tanrıya benzer bir ses çıkarır yalnızlık. görünmez olur uzak ufuklar ve unutursun sesinin neye benzediğini çünkü artık tüm kapıları üstüne kapatmışlardır... akıyorsa yürekteki o korkunç cerahat, fayda yoktur artık düşüncenin külünden. Biliyorsun ki kapıları üstüne sen kapattın ben her ne kadar başkalarının kapattığından bahsetsem de. dedin ki: akan pis bir ırmaksa insanlık kör bıçakla bilekleri doğramak, bu ırmakta doğurmak ve doğrulmaktan daha dürüstçedir.

"DÜŞ"MEK

2008-01-19T14:03:00.000-08:00

düşmek! çocukluktan kalma bir alışkanlık…

öğrendim yürümeyi, kaşığı sağ elle tutmayı ve düştüğüm zaman kalkmayı; peki niye hala bu düşmek?!.

bir düş mü tüm bu olanlar sadece?.. ve eğer bir düş ise ölümü mü beklemeli uyandırması için? düşüncelerini acı çeken atlar gibi öldürecek misin tüm bu olan bitenden sorumlu tutarak?

dost, bir gerçeği fısıldadı kulağıma: ACI ÇEKİYORUZ!

peki sevgiliyi kalbinden atacak mısın? yarattığın uçurumdan atlamayacak mısın? son sigaranı içmeyecek, kedini aç mı bırakacaksın? acını çekmeyip iteleyecek misin?

nerdesin ey zaman! gel ve cevap ver şu sorulara herkes için herkesin adına ama sende başka bir acısın insan tarafından uydurulmuş, dilsiz.

......................................

düşene bir cevap var elbet belki gecikecek... o cevap ki en dipteki taştan gelecek...

BEYCAN BAYRAK"

Sanat uslu çocukların alanı değildir sadece...

2007-12-31T12:13:00.000-08:00

Sanat uslu çocukların alanı değildir sadece. Orada çeteler de vardır, ''yeraltında'' yaşayan deliler, hayatın safraları, iktidarlara muhalif olan fareler. Dayatılan zulmü kabul etmeyen çocuklar. Karşı çıkan, yadsıyan, hayır diyen ''piçler''... Hayatın kanalizasyonlarında şarkı söyleyen şairleri özlüyoruz... Dünyaya kafa tutan şiirleri. Şairinin bile anlayamadığı bir dille yazılmış ''hazırolda duran'' şiirlerden bıktık...

Tarihin önünde boynu bükük, tarihin edilgin bir köpeği olmak değildir sanatçının işi... Yetmez baskıların oynattığı bir kukla olmak... Tarihe müdahale eden şiirler yaratmak gerekir...

Not defterine öğretmenlerinin sözlerini not alan uslu çocuklar belki yayınevlerinin, belki ödüllerin sahibi olabilirler ama asla şair olamazlar...

"ÇAĞATAY TANRIKULU"

ATEŞ....TEN...........ÇİNGENE

2007-12-31T12:08:00.000-08:00

ATEŞ
.....TEN
........ÇİNGENE

tayfaları şarkılarıyla büyüleyen
''hayalet gemi''leri
................kayalıklara sürükleyen
güldüren
..............ve
..................öldüren
efsane diye bilinen
çılgın fırtınayı,
yaşama sevincinin cıvıldadığı
o rengarenk ayı
o coşkudan yapılmış deniz kızını
tanırım
o zehirli bala
anılarım,acılarım
''TUTKU''der
titrer...

adrenalini saklandığı yerde
militan gibi
kaburgaların içinde
dinamit gibi
pAtLaTır...
bir gölden sıçrayarak çıkan
koca alabalığı düşün...
açılır ardarda
............havada
................havai çiçekler...
görürsün
......raksederek
......canlandığını
düşün...

korkuyla hazzın kesiştiği noktada
iki kişiyi birbirinden ayıran
o görünmez buz cam
onun sıcak nefesiyle
.......K...I.....
..R...........I....
........LIR......
gerillimin yarattığı ateş ten çingene
elinde altın zil,gözleri kara kara
danseder yalazdan eteklerini saVURA saVURA!!!

akıl devrilmiştir o dem...

bedendedir
...........deprem...
depremdedir
...........beden...
deprem oluyor gibi titrer
delice sevişir
iki ateş
ten...

bilinmez ne kadar sürer,
şiddeti ne olacak
tahmin edilemez...
iki kasırga nasıl ayrılırsa birbirinden
öyle söner hararet...
bedenden et gibi kopar gider
o ateşli felaket...

SONBAHAR 2005
BOLU
"ÇAĞATAY TANRIKULU"

burası, kanalizasyonda bir akşam...

2007-12-31T11:45:00.000-08:00

burası,kanalizasyonda bir akşam...

oturmuşum. hava korkan bir çocuğun gözleri gibi karanlık. melankolik şarkılar çalıyor. sokakta birileri konuşuyor... bela,bizim ela yüreğimiz...

aklımda kabuğu kaldırılmış hüzünler, peşpeşe görüntüler, aklımdan geçiyor, bugün de her gün gibi bir gün... aşk var ya, aşk yok ya... birilerinin ince parmakları var, incelmiş akrep kederleri... Haşim'in akşama bakan gözleri...

ya hiçleşirsin ya piçleşirsin, dedi Ahmet...

bir sinek gibi uçuyordu Ahmet, kafa tutarak, kafa atarak camlara... ağzında tuhaf bir vızıltı... ağzında varoluşun getirdiği sıkıntı...

ahmet: görüşmek üzete dedi, ağzını kapattı...

Ahmet görüşmek üzere dedi...

"ÇAĞATAY TANRIKULU"

bir kıyıntı: HAYAT!..

2007-12-31T11:28:00.000-08:00

zaten hayat ya az ya da hep çok gelen bir kıyıntı; dişlerimizin arasında; düşlerimiz arasında...

soru işaretlerinin ünlemle seviştiği yerdeyim... edebi sanatlar satılıyor tüm kitapçılarda... düşük banketli otobanlarda insanlar yüklü kamyonlar gibi intihara meyilleniyor. tacirler şarampolden kurtulma yollarını haykırıyorlar.

devrikleşiyor cümlelerim, hayrete yuvarlanırken ben...

hayat bir "an"lık; içerisine anlarımızı doldurduğumuz. hediye paketine koyup cehenneme gönderdiğimiz saatli bir bomba gibi... kar'an'lık...

"BEYCAN BAYRAK"

bir garip işçi!..

2007-12-31T11:22:00.000-08:00

işçiliğini yapıyorum bunaltı saatlerinde hüznün, alıyorum ücretimi bol sıkıntıyla; üstelik mesaim 24 saat!

"BEYCAN BAYRAK"

Susmalar...

2007-12-31T11:05:00.000-08:00

"-görürsem söylerim" dedi ve çekti gitti mutluluk.
mutluluğun resmini yapabilir misin sen ey TANRI? heh! sen resimden ne anlarsın!!!
bugün üç kere sustum, bugün hiç konuşmadım... kurbağlara bakmaktan geliyordu çağrılmayan yakup, gördüm de arkasından bende çağırmadım onu(1. susuş)
bir kızın hayali cehennem kadar sıcak hayali, afrodit heykeli gibi oturaklı hayali çarptı da bana kırmızı ışıkta saatte 130 kilometre hızla; gidip ona bir şeyler yazmadım, yaralarımı temizlemedim(2. susuş)
cam nasıl ateşte yanarak şekilleniyorsa öyle şekilleniyorum bende; canımın acıdığını kendime bile söylemiyorum(3.susuş)....................................
ahmet'in ölmediğine sevindim, biz bu boktan hayattayken onun gitmesi zaten olacak iş değildi.
abdülhak hamit tarhan "K"azdığı şiiri okuyorum günlerdir, günlerdir yağmur yağıyor; yağdıkça okuyorum, okudukça...
"Eyvah ne yer ne yar kaldıGönlüm dolu ah u zar kaldı"

"Sığsın mı hayale bu hakikatGörsün mü gözüm bu macerayı?Sür'atle nasıl da değişti halimAlmaz bunu havsalam hayalim."

"Makber mi nedir şu gördüğüm yerYa böyle reva mı ey cay-ı dilber"
.........................................

"BEYCAN BAYRAK"

PENCEREDEKİ ANARŞİST SİNEĞİN HİKAYESİ...

2007-12-31T10:52:00.000-08:00

Onu,vızıltısından tanıdım.Bir sinekti. Karın ağrısı olan bir entellektüel gibi ses çıkarıyordu. Eleştirel bir vızıltı... Kafasında sanki can sıkıcı bir bunaltı vardı... Kafasında dünyaya dair ciddi sorular...

Pencere dışarı çıkmasına izin vermiyordu. O, özgürlüğünü yaşamak, özgürlüğünün tadını çıkarmak. Her yerde pencereler,her yerde sinekler... Onun uçuşunu izliyordum, beyhude çabasını. Havada daireler çiziyor, belki umutları var, her şey çok güzel olacak diyor ve bir hırs... Havada kanat çırpıp pencereye büyük bir şevkle ilerliyor, ilerliyor... Çarpıp geri dönüyor... Müthiş bir hayal kırıklığı, acı, öfke... Pencere onu mahvetti...

Onun vazgeçtiğini mi düşünüyorsunuz. Evet, belki bir an. Odanın en kuytusu köşesine geçiyor.... Kederli kederli bir vızıltı. Kanatlarını oynatıyor. Tamam diyor pencereler hep kazanacak biz hep kaybedeceğiz... Ne var sanki, bu odayla yetin, burada yaşa, buraya alış, Tanrı'ya şükret.

Bir süre içerde dolaşıyor, dişi bir sinekle havada çiftleşiyor, pencerenin kenarında güneşin altında vızıldıyor. Oda bunaltıyor onu bir süre sonra, içerisi berbat. Diğer sinekler pencere yalakası, içerde mutlular. Sınırlarının içinde mutlu sinekler ülkesi. Midesini bulandırıyor bu sineklerin yaşayışı.

İzliyorum onu, onun havada bir deli gibi uçuşunu. Oda da dolaşıyor, dolaşıyor. Tekrar cama yöneliyor. İçinde bir umut, dışarı çıkacak, ben buralara sığamam diye düşünüyor... Kamikaze pencereye ilerliyor, ilerliyor. Yine çarptı!

"ÇAĞATAY TANRIKULU"

BİZİ HAPSETTİLER..!

2007-12-31T10:27:00.000-08:00

BİZİ HAPSETTİLER... büyük puntolarla yazıyorum bunları çünkü bizi gerçekten hapsettiler! akvaryumdaki balık biliyor ama unutmaktan yana seçiyor hakkını, bizi unutmaya hapsettiler! yasaklarla, normalliklerle, hastalıklarla ve tedavilerle hapsettiler... şimdi akvaryumda unutmaktan yana mı kullanacağız hakkımızı!
camlara çarpa çarpa yaşa; ta ki camlar kırılana dek... canı acır insanın bilmez miyim ama unutma camda acır can acırken... acıtmaktan korkma acımaktan da, bir gün akvaryum kırılacak nefessiz balıklar evrimleşecek yeni bir evrende!

"BEYCAN BAYRAK"

AHH... MET!!!

2007-12-31T10:17:00.000-08:00

Telaşlı kuşlar geçiyor üzerimden...Romanların içindeki sokakları geziyorum...Bir romanın içindeki kadınla sevişiyorum,Balzac'ın Vadideki Zambak'ını beceriyorum mesela...Bukowski'yle iki kadeh atıyorum...Jack London'la serserilik yapıp Dostoyevski'yle derin, bulantılı, bir melankoliye giriyorum... Romanlara dalıp bir roman kahramanı oluyorum...

Penceremde güneş pis bir sinek gibi uçuyor,geçiyor günler,günleri geçiyorum,günler bana,ben günlere geçiriyorum...Usturanın içindeki jilet gibi parlıyor,içimde hiçliğim...İşte Böyle Çıldırdı ZERDÜŞT!!!Efendim saçmayı aşamaz hiç bir aşk o yüzden çok komiktir en duygusal anlar bile...En büyük aşık kadınının rüzgarına kendini bırakmış çılgın bir kuştüyüdür...Kadınının rüzgarıyla sallanır durur...Aşk ön sevişmedir...Sevişmenin kendisinden bile güzeldir...İçindeki sıkıntının bir kelebeğe dönüşmesidir aşk...Aşk kelebek gibi uçmaktır efendim...Kelebek gibi beynin yere çarpıp parçalanması...

Kelebeklere torpil bağlayıp patlatıyordu kız çocukları,minik yaramazlar...Annesi söylememiş sevinçlerin büyütüleceğini,onların kırılmaması gerektiğini...

Şimdi eve gitmeliyim romanların içindeki sokaklara,görüşmek üzere...

"ÇAĞATAY TANRIKULU"

Nietzsche kandırdı beni...

2007-12-31T09:44:00.000-08:00

(Ahmet,dedi ki bir hiç oldum ama herşey olamadım...Nietzsche kandırdı beni...

Dibe vurdum,ölemedim...İntihar bir sonuçtu,delilik bir sonuç...Toplum çürüyor...Çürüme diye bir kitabı yazıyorum yıllardır sanki dedi Ahmet.İçinde bulantılı bir bataklık,sinekler gibi ölüyoruz.İnsana yaraşır bir dünya yaratmaya çabalamıyorlar ki...İnsanı iyi olarak tanımladığım mutlu saf günlerim ne güzeldi.İnsan en tehlike hayvandan daha tehlikeli...Karamsar bulutlar geçiyor bir bahar gününün üzerinden.İnsanca bir merhaba demek,insanca bir dünyada yaşamak ne büyük özlem.Ana rahminden fırlayınca dünyaya çocuk belalı kötümser bir dünya basıyor kıçına tokadı...Yıllarca süren bir ağlama başlıyor.Sadece kadınların sıcaklığıyla eriyen bir keder bir kaygı...Aşk yaratmaktır...Bir hayvanın yaratmaktan filan anladığını sanmıyorum.Duyarlı ellerin okşadığı çocuklar olamıyoruz,acımasız yaşamların avcunda yaprak gibi titriyoruz...Paranın hayvanca iktidar mücadelelerinin içine atılıyoruz.Bu yolda konuşmak yok...Acılarımız açıldığı zaman bıçaklanan bir gövde.Kendi kabuklarının içine terkedilmiş kaygılarız belki de,saldırmaya hazır kaygılar...Hiç kimse birbirine yüreğini göstermiyor,saçmasapan hikayelerin,magazin programlarının içine düşüyoruz.Farklı bir kimlik geliştirmek isteyenler,farklı bir yaşam sürmek isteyenler,kimin eli kimin cebinde,kim kimin gözünü oyacak düzeninden en çok saldırıya uğrayan adam durumuna düşüyor...Akan karanlığa bir yerlerden direnmeye çalışıyorum.Diye düşündü Ahmet...İnsana kültür işlenmezse,ekonomik durumu düzeltilmezse ,ruhu okşanmaz güvensizlik içinde yaşarsa psikiyatristler çok kazanır,intiharlar artık haber olmayacak düzeye gelir...Değiştiremeyeceğim şeylerle uğraşmıyorum,gücüm yetebildiği kadarına uzanıyorum vs vs diye düşündü Ahmet...)

"çağatay tanrıkulu"